Սիմոն Ճուլարտյան

Բանահավաք, բանասեր

Հովսեփ Աթաբեկյանց

Հրապարակախոս, թարգմանիչ, գյուղատնտես

Ալեքսանդր Սպենդիարյան

Կոմպոզիտոր, դիրիժոր

Տիգրան Խրլոպյան

Մշակութային գործիչ, արձակագիր

Արմեն Գուլակյան

Բեմադրիչ, դրամատուրգ

Մարիամ Ասլամազյան

Գեղանկարչուհի

Առլեն Ֆրենսիս

Դերասանուհի

Գուրգեն Հովնան

Գրականագետ

Անջելո Էֆրիկյան

Ջութակահար, դիրիժոր, երաժշտագետ

Աիդա Դումանյան

Օպերային երգչուհի

Վահե Ահարոնյան

Դաշնակահար

Սուսաննա Կարապետյան

Երգահան, քանոնահար

Ռուբեն Եսայան

Քանդակագործ

Հովհաննես Զատիկյան

Արձակագիր, պատմաբան

Անահիտ Ֆլջյան

Արվեստաբան

Արարատ Սարգսյան

Գեղանկարիչ

Ալբինա Համբարձումյան

Երգահան, երաժիշտ

 

 

 

 

ՑՈԼԱԿ ԽԱՆԶԱԴՅԱՆ

Գրականագետ, թարգմանիչ

23 մարտ, 1886 - 19 սեպտեմբեր, 1935

Ծնվել է Ղարաքիլիսայում (այժմ՝ Վանաձոր): Նախնական կրթությունն ստացել է ծննդավայրում: 1905թ. ավարտել է Մոսկվայի Լազարյան ճեմարանը, 1912թ.՝ Մոսկվայի համալսարանի իրավաբանական ֆակուլտետը: Մոսկվայում իր դասընկերների` Վահան Տերյանի, Ալեքսանդր Մյասնիկյանի, Պողոս Մակինցյանի և Լազարյան ճեմարանի իրենց նախկին ուսուցիչ Կարապետ Կուսիկյանի հետ հրատարակել է նշանավոր «Գարուն» ալմանախը: Ալմանախի երրորդ գրքում հանդես է եկել իր անդրանիկ գրականագիտական ուսումնասիրությամբ: Բաքվում աշխատակցել է «Գործ» ամսագրին և «Բաքվի ձայն» թերթին, մասնակցել տեղի հայկական համայնքի գրական-մշակութային կյանքին: 1921թ. հրավիրվել է Երևան, նշանակվել նորաստեղծ համալսարանի հասարակական ֆակուլտետի դեկան, ապա եղել է ռուս և անտիկ գրականության ամբիոնի վարիչը: 1910-ական թվականներին ազնիվ զայրույթով լի իր ձայնն է բարձրացրել ընդդեմ ժամանակի այն հրապարակախոս-քննադատների, ովքեր փորձել են ստվեր գցել Հովհաննես Թումանյանի վրա: Գրական պրոցեսին բուռն մասնակցություն է ունեցել 1910-20-ական թվականներին՝ հիմնականում հանդես գալով մարքսիստական գրականագիտության դիրքերից: Այս շրջանում է գրել «Ակամա Հերոստրատները» (1913թ.), «Րաֆֆիի գեղարվեստական հայացքները» (1913թ.), «Քննադատության իրավունքը» (1913թ.), «Ռեալիզմը թատրոնում» (1913թ.), «Ալեքսանդր Ծատուրյան» (1917թ.), «Միքայել Նալբանդյանի «Դիվանի» առթիվ» (1933թ.) և այլ հոդվածներ (մի մասը՝ «Գրասեր» կեղծանվամբ), որոնք կարևոր ներդրում են հայ գրականագիտության մեջ: Րաֆֆու, Նալբանդյանի, Ծատուրյանի, Թումանյանի ստեղծագործություններին տրված նրա բնութագրումները հայ գրականագիտական մտքի լավագույն արտահայտություններից են: Թարգմանել է Վ.Լենինի «Ագրարային հարցի թեորիան» (1935թ.), «Ի՞նչ են ժողովրդի բարեկամները» (1935թ.), «Ի՞նչ անել» (հրտ.՝ 1939թ.), «Մատերիալիզմ և էմպիրիոկրիտիցիզմ» (հրտ.՝ 1939թ.) աշխատությունները: 1928թ. Հայաստանից մեկնելիս Մաքսիմ Գորկին իրեն ուղեկցող Պողոս Մակինցյանին ասել է, որ իր հետ տանում է Հայաստանի հիասքանչ բնության, հայկական ժողովրդական հուզիչ պարերի, երգերի և Ցոլակ Խանզադյանի` իր մասին կարդացած հրաշալի զեկուցման տպավորությունները: 1934թ-ից եղել է Հայաստանի գրողների միության անդամ: Մահացել է Մոսկվայում, թաղված է Երևանի Կոմիտասի անվան զբոսայգու պանթեոնում:

ԲԱԺԻՆՆԵՐ


ՄԱՍՆԱԿՑԻՐ ՔԱՍԹԻՆԳԻ


Նկարահանման փորձ
Կցել նկար