Միքայել Չամչյան

Պատմաբան, լեզվաբան

Գարեգին Զարբհանալյան

Գրականագետ, մատենագետ, թարգմանիչ

Ալպերթ Աբալյան

Բժիշկ, արձակագիր

Պերճ Ակնունի

Գեղանկարիչ

Պերճ Ֆազլյան

Բեմադրիչ, դերասան

Լուսինե Կիրակոսյան

Դերասանուհի

Լևոն Ժամկոչյան

Գեղանկարիչ, քանդակագործ, դիզայներ

Երվանդ Ղարիբյան

Հաղորդավար

Հասմիկ Սամվելյան

Հաղորդավար, լրագրող

 

 

 

 

ՀՈՎՀԱՆ ՄԱՄԻԿՈՆՅԱՆ

Մատենագիր

7-րդ դար

Կազմել է «Պատմութիւն Տարօնոյ» երկասիրությունը, որի առաջին մասը վերագրվում է Սբ. Կարապետ վանքի վանահայր Զենոբ Գլակին: Երկի հիշատակարանում հաղորդում է, որ այն շարադրել է Բյուզանդիայի Հերակլիոս կայսեր (610-641թթ) ժամանակ, Հայոց կաթողիկոս Ներսես Տայեցու (641-661թթ) հրամանով: Աշխատանքի առաջին մասում ներկայացված է 4-րդ դարում Մեծ Հայքի Տարոն գավառում քրիստոնեության տարածման հանգամանքները։ Երկրորդ մասը՝ քրիստոնեության տարածումից հետո օտար զավթիչների դեմ (Բյուզանդիա, Սասանյան Պարսկաստան) Տարոնի հայության դյուցազնական պայքարի էպիկական-գեղարվեստական պատկերումն է։ Հայագետների կողմից «Տարոնի Պատմությունը» համարվում է 7-9 դարերի սահմաններում գրված կամ հավաքված-խմբագրված ժողովածու։ Պատմությունն իր բնոյթով և շարադրանքի ոճով եզակի է վաղ միջնադարյան հայ մատենագրութեան մեջ։ Օգտագործելով Տարոն գավառում հավաքած գրավոր և բանավոր բազմաժանր նյութերը՝ հեղինակը Հայաստանում առաջին անգամ ստեղծել է իր երկրամասի պատմության որոշակիորեն համակարգված շարադրանքը լայն պատմական ֆոնի վրա։ Երկի վերջում զետեղված բավական ընդարձակ հիշատակարանում հեղինակը ներկայացել է որպես Մամիկոնյան եպիսկոպոս, նշել, որ իր «շարադրութիւնը» կատարել է «ի վանսն Գլակայ, ի դուռն սրբոյ Կարապետին», որտեղ գավառի առաջին եպիսկոպոս Զենոբ Ասորուց հետո եղել է քսանհինգերորդ առաջնորդը (ըստ այդմ՝ ենթադրելի է, որ Գլակավանքը եղել է Մամիկոնյան եպիսկոպոսության նստավայրը)։