Քրիստափոր Կարա-Մուրզա

Կոմպոզիտոր, դիրիժոր

Ժան Էլոյան

Դերասան, ասմունքող

Մկրտիչ Քամալյան

Գեղանկարիչ

Արմենուհի Սրապյան

Բանասեր, բնագրագետ

Ալեքսանդր Ազատյան

Գեղանկարիչ, գոբելենագործ

Մաքսիմ Հովհաննիսյան

Արձակագիր, հրապարակախոս

Սեթ Կուրազյան

Արձակագիր

Արտաշես Հայրյան

Օպերային երգիչ

Լիլիթ Սողոմոնյան

Գեղանկարչուհի

Դիրան Թավիջյան

Դաշնակահար

Արշակ Ղալումյան

Բալետի արտիստ

Հայկ Սուքիասյան

Թավջութակահար

 

 

 

 

ԱՐԹՅՈՒՐ ԱԴԱՄՈՎ

Արձակագիր, դրամատուրգ

23 օգոստոս, 1908 - 15 մարտ, 1970

Հարություն Ադամյան

Ծնվել է Կիսլովոդսկում, շուշեցի նավթարդյունաբերողի ընտանիքում։ 1914թ. ծնողների հետ տեղափոխվել է Եվրոպա, 1924թ. հաստատվել Փարիզում։ Սովորել է Շվեյցարիայում, Գերմանիայում, Ֆրանսիայում։ 1930-ական թվականներին մասնակցել է ֆաշիստական խմբավորումների դեմ պայքարին, սակայն չի հարել ժողովրդական ճակատին (1936թ.)։ Վիշիի կառավարության դեմ ելույթների համար նետվել է Արժելեի համակենտրոնացման ճամբարը (1941թ.), որտեղ կապեր է հաստատել գերմանական կոմունիստների հետ։ Ազատվելուց հետո չի մասնակցել դիմադրության շարժմանը։ Նրա քաղաքական տատանումներն իրենց արտացոլումն են գտել նրա ստեղծագործական էվոլյուցիայում։ Պատանեկության տարիներին գրել է սյուրռեալիստական բանաստեղծություններ։ 1946թ. հրատարակել է «Խոստովանություն» ինքնակենսագրական վիպակը։ «Պարոդիա», «Ներխուժում» (երկուսն էլ՝ 1950թ.), «Սեծ և փոքր զորախաղ» (1953թ.) բեմադրություններով, Ս.Բեյշեթի և Է.Իոնեսկոյի հետ դարձել է թատերական նոր շարժման՝ «աբսուրդի թատրոն»-ի պարագլուխներից մեկը։ «Բոլորը բոլորի դեմ», «Պրոֆեսոր Տարան», «Մարդիկ իրար վերագտնում են» (երեքն էլ՝ 1953թ.), «Պինգպոնգ» (1955թ.) պիեսներում արտաքին գործողությունը, գործող անձանց զբաղմունքը, շարժումը, խոսքը ինքնաբավ են և ներքին ապրումներից անջատ։ Այդ պիեսներով հռչակվել է որպես «հոգեբանական թատրոնի» մոլի հակառակորդ։ 1957թ. հրաժարվել է «աբսուրդի թատրոն»-ից, զարգացրել Բ.Բրեխտի ստեղծագործական սկզբունքները։ «Պաոլո Պաոլի» (1957թ.) պիեսում ռեալիստորեն պատկերել է Առաջին համաշխարհային պատերազմին նախորդող տարիների սոցիալ-պատմական իրականությունը։ «Յոթանասունմեկի գարունը» (1961թ.) ողբերգությունն արտացոլում է Փարիզի կոմունայի դեպքերը։ Նրա հետագա ստեղծագործություններն ավելի ընդգծված քաղաքական բնույթ են ստացել («Մնացուկների քաղաքականությունը», 1962թ., «Սրբազան Եվրոպա», 1966թ., «Չափից դուրս», 1968թ.)։ Վարպետորեն պիեսի է վերածել Ն.Գոգոլի «Մեռած հոգիներ»-ը, փոխադրել Ք.Մառլոյի «Էդուարդ 2-րդ», Գ.Բյուխների «Դանտոնի մահը»։ Եղել է Ֆրանսիայի գրողների ազգային կոմիտեի անդամ։ Մահացել է Փարիզում։

ԲԱԺԻՆՆԵՐ


ՄԱՍՆԱԿՑԻՐ ՔԱՍԹԻՆԳԻ


Նկարահանման փորձ
Կցել նկար