Պողոս Օտյան

Պետական գործիչ, մանկավարժ

Գրիգոր Օտյան

Պետական գործիչ, հրապարակախոս

Հակոբ Օշական

Արձակագիր, դրամատուրգ

Հակոբ Խաչատրյանց

Գրականագետ, թարգմանիչ

Բագրատ Ուլուբաբյան

Պատմաբան, բանաստեղծ, արձակագիր

Կարո Սարաֆյան

Կիթառահար

Ալեքսանդր Չաուշյան

Թավջութակահար

Արթուր Ավանեսով

Դաշնակահար, կոմպոզիտոր

Ժիրայր Ոսկանյան

Հաղորդավար

 

 

 

 

ԺՈՐԱ ՀԱՐՈՒԹՅՈՒՆՅԱՆ

Դրամատուրգ

7 սեպտեմբեր, 1928 - 10 հունվար, 2002

Գևորգ Հարությունյան

Ծնվել է Երևանում: 1946թ. ավարտել է Երևանի բժշկական տեխնիկումը, 1962թ.` Երևանի պետական բժշկական ինստիտուտը: 1969-95թթ եղել է Հայաստանի գրողների միության գրականության ֆոնդի տնօրենը։ Առաջին պիեսը եղել է «Սրտի արատ» կատակերգությունը, որը 1957թ. բեմադրվել է Երևանի Գ.Սունդուկյանի անվան թատրոնում: Հայաստանի տարբեր թատրոնների խաղացանկում տեղ են գտել նրա «Հիվանդ համար 199» (1960թ.), «Ղազարը գնում է պատերազմ» (1968թ.), «Հարսնացու հյուսիսից» (1973թ.), «Խաչմերուկ» (1978թ., ՀՀ Պետական մրցանակ՝ 1979թ.), «Քո վերջին հանգրվանը» (ՀԳՄ Գ.Սունդուկյանի անվան մրցանակ՝ 1983թ.), «Բախտավոր մարդիկ» (1987թ.), «Մեր այս տարիքում» (1991թ.) և այլ կատակերգություններ, որոնց մի մասը բեմադրվել է արտասահմանում: Հեղինակի պիեսներին բնորոշ են կյանքի հրատապ խնդիրների արծարծումը, կատակերգական ցայտուն իրավիճակները։ Նա վեր է հանել ժամանակակից իրականության սոցիալական և մարդկային հարաբերությունների ստվերոտ կողմերը՝ դրանց հակադրելով ազգային բարոյականության ավանդներն ու հոգևոր կայուն արժեքները: Դրամատուրգի սցենարներով «Հայֆիլմ» և հեռուստատեսային ֆիլմերի «Երևան» ստուդիաներում նկարահանվել են մի շարք կարճամետրաժ և լիամետրաժ գեղարվեստական կինոնկարներ` «Ոսկե ցլիկ» (համահեղինակ, 1953թ.), «Ձախորդ Փանոսը» (1970թ.), «Շրթներկ համար 4» (1967թ.), «Հուշարձան» (1973թ.), «Հարսնացու հյուսիսից» (1974թ.), «Խոշոր շահում» (1982թ.), «Հրդեհ» (1984թ.), «Խաչմերուկի դեղատունը» (1988թ.) և այլն: 1975թ. արժանացել է Հայաստանի արվեստի վաստակավոր գործչի կոչման: Մահացել է Երևանում:

ԲԱԺԻՆՆԵՐ


ՄԱՍՆԱԿՑԻՐ ՔԱՍԹԻՆԳԻ


Նկարահանման փորձ
Կցել նկար