Ստեփանոս Թոխաթցի

Բանաստեղծ, գրիչ

Վարդան Մեշտուճյան

Արձակագիր, պատմաբան, թարգմանիչ

Սիամանթո

Բանաստեղծ

Վեներա Հակոբյան

Դերասանուհի

Վահագն Դավթյան

Բանաստեղծ, թարգմանիչ

Զարեհ Մելքոնյան

Բանաստեղծ, դրամատուրգ

Աբել Սիմոնյան

Պատմաբան

Արթուր Այդինյան

Օպերային երգիչ

Մայք Քոնորս

Դերասան

Գեորգի Գարանյան

Սաքսոֆոնահար, կոմպոզիտոր

Պողոս Հայթայան

Արվեստաբան

Սիլվի Վարդան

Երգչուհի

Հրաչյա Քեշիշյան

Ռեժիսոր, պրոդյուսեր

 

 

 

 

ԷԴԳԱՐ ՀՈՎՀԱՆՆԻՍՅԱՆ

Կոմպոզիտոր

14 հունվար, 1930 - 27 դեկտեմբեր, 1998

Ծնվել է Երևանում: 1953թ. ավարտել է Երևանի Կոմիտասի անվան պետական կոնսերվատորիայի Գրիգոր Եղիազարյանի կոմպոզիցիայի դասարանը, 1957թ.` Մոսկվայի կոնսերվատորիայի ասպիրանտուրան՝ Արամ Խաչատրյանի ղեկավարությամբ: Նույն թվականին Մոսկվայում դարձել է երիտասարդության և ուսանողների համաշխարհային փառատոնի դափնեկիր: 1962-68թթ եղել է Երևանի Ա.Սպենդիարյանի անվան օպերայի և բալետի թատրոնի տնօրենը, 1956-73թթ՝ Հայաստանի կոմպոզիտորների միության նախագահի տեղակալը, 1970-74թթ` Հայկական ժողովրդական երգի և պարի համույթի, 1974թ-ից՝ ԽՍՀՄ կոմպոզիտորների միության վարչության անդամ, 1979-84թթ` Հայաստանի հեռուստատեսության և ռադիոյի կամերային երգչախմբի գեղարվեստական ղեկավարը, 1986-91թթ՝ Երևանի Կոմիտասի անվան պետական կոնսերվատորիայի ռեկտորը (1986թ-ից՝ պրոֆեսոր): Հայ երաժշտության զարգացմանը նպաստել է էական, ինքնատիպ ներդրումով՝ նոր, համարձակ ստեղծագործական լուծումները բխեցնելով հայկական ժողովրդական և պրոֆեսիոնալ երաժշտության ավանդույթներից: Գրել է «Մարմար» (1957թ.), «Երկնագույն նոկտյուրն» (1964թ.), «Հավերժական կուռք» (1966թ.), «Անտունի» (1969թ.), «Սասունցի Դավիթ» (1976թ.) բալետները, Մ.Լերմոնտովի «Դիմակահանդես» դրամայի համար գրված Ա.Խաչատրյանի երաժշտության բալետային կոմպոզիցիան և այլն: Նրա սիմֆոնիկ և կամերային ստեղծագործությունը առանձնանում է բարոյական-փիլիսոփայական ընդհանրացումներով: Լայնախոհությունը, դինամիզմը, ազգային երաժշտական լեզվի նորացումը բնորոշ են Դաշնամուրային կվինտետին (1955թ.), սիմֆոնիաներին (1957թ., 1983թ., 1984թ.), «Գողգոթա» սիմֆոնիկ պոեմին (1993թ.), «Գրիգոր Նարեկացի» օրատորիային (1995թ.), կվարտետներին (1950թ., 1958թ., 1964թ., 1981թ.), թավջութակի Սոնատ-էպիտաֆիային (1975թ.), կամերային նվագախմբի Կոնցերտ-բարոկկոյին (1984թ.): Թավջութակի մենանվագ սոնատում (1970թ.) ավանդական ցիկլային ձևին զուգորդված է Արևելքի երաժշտությանը բնորոշ արձակ-պատմողականություն: Ազգային երգչախմբային գրակակության մեջ երաժշտատեխնիկական և հոգեբանական կերպարային կարևոր նորույթ դարձան կոմպոզիտորի՝ ժողովրդական երգերի հիման վրա (40) և Վահան Տերյանի խոսքերով (20) խմբերգերը: Վոկալ-սիմֆոնիկ և երգչախմբային երկերին հատուկ է լայնաշունչ մեղեդիականությունը, բարձր քաղաքացիական հնչեղությունը: Ընդարձակ ցիկլային ձևով է գրված «Երկու ափ» պոեմը (1952թ.) ակապելլա երգչախմբի համար: Լայն ժողովրդականություն են վայելում «Երևան-Էրեբունի», «Արփա-Սևան», «Սարդարապատ» երգերը: Գրել է երաժշտություն նաև կինոնկարների համար՝ «Հյուսիսային ծիածան», «Հույսի աստղ» («Մխիթար սպարապետ») և այլն: 1963-71թթ եղել է Հայաստանի Գերագույն խորհրդի պատգամավոր, 1989-91թթ` ԽՍՀՄ ժողովրդական պատգամավոր: 1967թ. արժանացել է Հայաստանի, 1979թ.` ԽՍՀՄ Պետական մրցանակի, Տիտոգրադի, 1998թ.` Երևանի Պատվավոր քաղաքացու կոչման: 1984թ. ստացել է Արամ Խաչատրյանի անվան մրցանակ, պարգևատրվել է «Պատվո նշան» շքանշանով: 1962թ. արժանացել է Հայաստանի արվեստի վաստակավոր գործչի, 1972թ.՝ Հայաստանի, 1986թ.` ԽՍՀՄ ժողովրդական արտիստի կոչման: Մահացել է Երևանում:

ԲԱԺԻՆՆԵՐ


ՄԱՍՆԱԿՑԻՐ ՔԱՍԹԻՆԳԻ


Նկարահանման փորձ
Կցել նկար