Գաբրիել Նահապետյան

Բանասեր, հայագետ

Պողոս Զուրաբյան

Ճարտարապետ, ճարտարագետ

Մարիա Բերոյան

Դերասանուհի

Սոս Սոսյան

Դերասան

Ռուբեն Սանոյան

Դրամատուրգ, գրաքննադատ

Նոնա Գաբրիելյան

Գեղանկարչուհի, խեցեգործ

Տիգրան Արզումանյան

Քանդակագործ

Գրիգոր Գրիգորյան

Բալետի արտիստ

 

 

 

 

ՊՈՂՈՍ ՕՏՅԱՆ

Պետական գործիչ, մանկավարժ

9 դեկտեմբեր, 1795 - 24 հոկտեմբեր, 1862

Ծնվել է Կեսարիայի Մանճուսուն գյուղում։ Տասներկու տարեկան հասակում տեղափոխվել է Կ.Պոլիս և իբրև շինարար բանվոր՝ աշխատել արքունի ճարտարապետ Գրիգոր Պալյանի մոտ և նրա հովանավորությամբ դարձել է նախ գրագիր, ապա՝ արքունի ճարտարապետ։ Մեծ ընդունակությունների և աշխատասիրության շնորհիվ դառնում է Գ.Պալյանի գործընկերը և նրա մահից հետո, 1931թ-ից ստանձնել է ճարտարապետի պաշտոնը։ Ողջ կյանքի ընթացքում կատարել է բարեգործական աշխատանքներ հատկապես աշակերտների կրթական, տնտեսական վիճակը, մանկավարժների աշխատանքային, սոցիալական պայմանները, հիվանդանոցների հիվանդների խնամքն ու բուժումը բարելավելու գործում։ Օգնել է Խրիմյան Հայրիկին՝ Վարագա վանքում հիմնելում գյուղատնտեսական դպրոց ու տպարան։ Չնայած հայերին արգելվում էր գավառներում տպարան ստեղծելը՝ նա թերթ տպելու արտոնություն է ստացել, և Մ.Խրիմյանը 1857թ-ից սկսել է հրատարակել «Արծիվ Վասպուրականի» թերթը։ Եղել է քաղաքական ժողովի անդամ և 1860թ. առաջին ազգային սահմանադրության ջատագովներից։ Իր բնակարանում բացել է մասնավոր դպրոց, հրավիրել եվրոպական կրթություն ստացած ուսուցիչների և իր նյութական միջոցներով կրթել Կ.Պոլսի մի խումբ պատանիների, որոնց թվում էին Հարություն Սվաճյանը և Գրիգոր Օտյանը։ Սովորեցրել է գրագիտություն, հոգեբանություն, գեղագրություն, հին և նոր հայերեն, ֆրանսերեն և այլ առարկաներ։ Իր կնոջ՝ Թագուհու հետ իրենց տան վերնահարկում կազմակերպել է փոքրիկ թատրոն, որը արևմտահայության մեջ նորություն էր։ Բեմադրել են Ռասինի, Կոռնելիի, Վոլտերի, Մոլիերի պիեսները։ Մահացել է Կոստանդնուպոլսում։