Լևոն Գրիգորյան

Թավջութակահար

Անժելիկա Հարությունյան

Օպերային երգչուհի

Դմիտրի Կեսայանց

Կինոռեժիսոր

Հրաչյա Բայրամյան

Գրականագետ, թարգմանիչ

Էմմա Նահապետյան

Բալետի արտիստ, պարուսույց

Ռուբեն Արուտչյան

Գեղանկարիչ

Արա Դինքջյան

Ուդահար

Նարինե Կռոյան

Արձակագիր

Արեգ Նազարյան

Կոմպոզիտոր, բաս-կիթառահար

Աննա Վեքիլյան

Բալետի արտիստ

Նոննա Գրիգորյան

Դերասանուհի

Հասմիկ Հարությունյան

Օպերային երգչուհի

 

 

 

 

ԼԵՎՈՆ-ԶԱՎԵՆ ՍՅՈՒՐՄԵԼՅԱՆ

Բանաստեղծ, արձակագիր, բանասեր

24 նոյեմբեր, 1905 - 3 հոկտեմբեր, 1995

Ծնվել է Արևմտյան Հայաստանի Տրապիզոն քաղաքում: Հայոց ցեղասպանության (1915թ.) ժամանակ զրկվել է ծնողներից: Մի հույն բարեկամ բժիշկ պատսպարում է չորս որբերին։ 1916թ. ռուսական նավով մեկնել է Բաթում, ապա Կրասնոդար։ Զինադադարից հետո՝ 1918թ. հասել է Կ.Պոլիս, ապա՝ Արմաշի երկրագործական վարժարան։ Մեկ տարի հետո ընկերների հետ որոշում է գնալ Հայաստան, բայց հազիվ են տեղ հասել, երբ թուրքերը գրավում են Կարսը։ Իր որբ ընկերների հետ թափառական ու ցրտահար օրեր է անցկացրել։ Ի վերջո՝ 1920թ. կրկին վերադարձել է Կ.Պոլիս, որտեղ հաճախել է Կենդրոնական վարժարան։ Կ.Պոլսի որբանոցում և Կենդրոնական վարժարանում ուսանելու ժամանակ նրա առաջին ոտանավորները արժանացել են Հակոբ Օշականի և Վահան Թեքեյանի ուշադրությանը։ 1922թ., Հայ գյուղատնտեսության միության աջակցությամբ տեղափոխվել է ԱՄՆ, Կանզաս նահանգի երկրագործական քոլեջում ուսանելու։ Սովորել է նաև Նեբրասկայի և Հարավային Քալիֆորնիայի համալսարաններում: Ստեղծագործել է 15 տարեկանից։ 1924թ. Փարիզում լույս է տեսել նրա «Լոյս զվարթ» (առաջաբանը՝ Վահան Թեքեյանի, լրիվ հրտ.՝ 1950թ., Նյու Յորք, Վ.Թեքեյանի՝ իր հոգեզավակին հղած նամակներով) հայերեն բանաստեղծությունների անդրանիկ և վերջին ժողովածուն։ Հետագայում գրել է միայն անգլերեն։ 1931թ. Լոս Անջելեսում խմբագրել է «Armenian Messenger» շաբաթաթերթը։ Հեղինակին մեծ համբավ է բերել «Ձեզ եմ դիմում, Տիկնայք և Պարոնայք» (1945թ., հայերեն՝ 1980թ., «Երկու խոսք»-ը՝ Վ.Սարոյանի) ինքնակենսագրական վեպը, որտեղ, նկարագրելով Առաջին համաշխարհային պատերազմին նախորդած շրջանում իր հայրենիքում կատարված ողբերգական իրադարձությունները, հետզհետե բարձրացել է դեպի համաշխարհային շրջագիծ, ցույց տվել այն դաժանությունները, որ ծնում են պատերազմն ու մարդատյացությունը։ Վեպը թարգմանվել է իտալերեն, շվեդերեն, գերմաներեն, չեխերեն, հունարեն և այլ լեզուներով, ընդունվել ջերմորեն։ Հ.Սանը այն անվանել է «Գեղեցիկ ավանդ համաշխարհային գրականության մեջ, չնայած իր ողբերգական հնչերանգին»։ 1950թ. լույս է տեսել նրա «98,6°» ինքնակենսագրական վեպը, որը հատկանշվում է նյութի խոր իմացությամբ, հերոսների ներաշխարհի հոգեբանական նուրբ վերլուծության վարպետությամբ։ Հայերենից անգլերեն է թարգմանել «Սասնա ծռեր» (1965թ.) էպոսը և հայկական ժողովրդական հեքիաթներ («Անմահության խնձորներ», 1968թ.․)։ Նրա բանասիրական հետազոտություններն ամփոփված են «Վիպագրության տեխնիկա» աշխատության մեջ, որը ամերիկյան բարձրագույն դպրոցներում օգտագործվում է որպես ձեռնարկ։ 1958-69թթ անգլերեն և անգլալեզու գրականություն է դասախոսել Քալիֆորնիայի համալսարանում (պրոֆեսոր) և այլ ուսումնական հաստատություններում։։ Մահացել է Լոս Անջելեսում:

ԲԱԺԻՆՆԵՐ


ՄԱՍՆԱԿՑԻՐ ՔԱՍԹԻՆԳԻ


Նկարահանման փորձ
Կցել նկար