ԱՍՏՎԱԾԱՏՈՒՐ ԽԱՉԱՏՐՅԱՆ

Պատմաբան

11 սեպտեմբեր, 1862 - 11 փետրվար, 1938

Ծնվել է Արևմտյան Հայաստանի Ալաշկերտի գավառի Սբ. Հովհաննես գյուղում: Հայտնի է եղել նաև Խաչ անունով: Սովորել է Էջմիածնի Գևորգյան ճեմարանում, ապա՝ Ստրասբուրգի համալսարանում: 1885-92թթ և 1896-1912թթ պաշտոնավարել է Էրզրումի Սանասարյան վարժարանում, միաժամանակ եղել նրա վերջին տեսուչը: 1921թ-ից դասավանդել է Կ.Պոլսի հայկական Կեդրոնական վարժարանում: 1925թ. վերադարձել է հայրենիք՝ Արևելյան Հայաստան, դասախոսել Երևանի պետական համալսարանում (1925թ-ից՝ պրոֆեսոր): Զբաղվել է Հայկական լեռնաշխարհի նախաբնիկների և հայ ժողովրդի կազմավորման հարցերով: Ըստ նրա, Հայկական լեռնաշխարհի էթնիկական հիմքը կազմել են տեղաբնիկ սուբարիները, որոնք հետագայում խառնվել են ներխուժած խուռի-միտանի, և ավելի ուշ՝ մուշկ հնդեվրոպական ցեղերի հետ: Ֆրանսիացի Ն.Դոլենսի հետ գրել է Ուրարտուի պատմությանը նվիրված «Հին հայերի պատմությունը» (1907թ., ֆրանսերեն) աշխատությունը: 1925թ-ից եղել է Հայաստանի գիտության և արվեստի ինստիտուտի (հետագայում՝ ՀՀ գիտությունների ինստիտուտ) իսկական անդամ: Դարձել է ստալինյան ռեպրեսիաների զոհ, անհիմն բռնադատվել է Երևանում և գնդակահարվել, 1955թ. (հետմահու) արդարացվել։

ԲԱԺԻՆՆԵՐ


ՄԱՍՆԱԿՑԻՐ ՔԱՍԹԻՆԳԻ


Նկարահանման փորձ
Կցել նկար