Գալուստ Շերմազանյան

Բանահավաք, դրամատուրգ

Գարեգին Սրվանձտյան

Ազգագրագետ, եկեղեցական գործիչ, բանասեր-բանահավաք

Միքայել Փորթուգալ

Բանասեր, հայագետ

Մամիկոն Գևորգյան

Դրամատուրգ, թարգմանիչ

Մուշեղ Աղայան

Կոմպոզիտոր, երաժշտագետ

Տիրան Երկանյան

Ճարտարապետ

Արշալույս Արշարունի

Բանաստեղծ, գրականագետ, թատերագետ

Սերգեյ Սարինյան

Գրականագետ

Առաքել Առաքելյան

Գեղանկարիչ

Սերժ Առաքելյան

Բանաստեղծ, լրագրող

Արմեն Սմբատյան

Կոմպոզիտոր

Արմեն Միրաքյան

Օպերային երգիչ

 

 

 

 

ԱՇՈՏ ԱԲՐԱՀԱՄՅԱՆ

Լեզվաբան

17 սեպտեմբեր, 1918 - 16 ապրիլ, 1985

Ծնվել է ՀՀ Շահրիգ (այժմ՝ ՀՀ Գեղարքունիքի մարզի Գեղամավան) գյուղում։ 1937թ-ից աշխատել է որպես ուսուցիչ Հրազդանի շրջանի դպրոցներում, վարել նաև ուսմասվարի և տնօրենի պաշտոններ։ Բարձրագույն կրթությունն ստացել է Երևանի հեռակա մանկավարժական ինստիտուտում։ 1948թ. պաշտպանել է դիսերտացիա և ստացել բանասիրական գիտությունների թեկնածուի աստիճան, 1943թ-ից մինչև մահը դասախոսել է նույն ինստիտուտում։ 1950-59թթ պաշտոնավարել է ՀՀ ԳԱ լեզվի ինստիտուտում իբրև բաժնի վարիչ, իսկ 1960թ-ից եղել է Երևանի Խ.Աբովյանի անվան պետական մանկավարժական ինստիտուտի հայոց լեզվի ամբիոնի վարիչը։ Վարել է ժամանակակից հայոց լեզու, գրաբար, լեզվաբանության ներածություն բուհական դասընթացները։ Ուշագրավ ներդրում ունի հայերենի, մասնավորապես արդի գրական լեզվի բայակազմության, բայական կարգերի ձևաբանական հատկությունների քննության բնագավառում։ Գրաբարի նրա կազմած ձեռնարկը ակնհայտորեն նպաստել է հին գրական հայերենի ուսուցման գործին։ Հանդես է եկել բազմաթիվ արժեքավոր հոդվածներով, որոնց մեջ անդրադարձել է հայերենի պատմական հնչյունաբանության, բառաքննության խնդիրներին, լեզվի ավանդման գիտամեթոդական խնդիրների և այլն։ «Հայերենի դերբայները և նրանց ձևաբանական նշանակությունը» (1953թ.) աշխատության մեջ պատմական տեսանկյունից քննված են դերբայները, բացահայտված նրանց ձևաբանական կառուցվածքը և ընդհանուր պատկերը հայոց լեզվի բոլոր փուլերում, իսկ «Բայը ժամանակակից հայերենում» մենագրության 1-ին գրքում (1962թ.) ցույց են տրված բայի, որպես խոսքի մասի, բնորոշ գծերը, բառային-քերականական առանձնահատկությունները, սեռի քերականական կարգի էությունը և այլն։ Գրել է «Գրաբարի ձեռնարկ» աշխատությունը (1952թ.)։ Աշխարհաբարի է վերածել Եզնիկ Կողբացու «Եղծ աղանդոց»-ը (1970թ.) և Ստեփանոս Օրբելյանի «Սյունիքի պատմություն»-ը։ 1963թ. ստացել է բանասիրական գիտությունների դոկտորի գիտական աստիճան (1964թ-ից՝ պրոֆեսոր): 1977թ-ից եղել է ՀՀ ԳԱ թղթակից անդամ: Տարբեր տարիների և տարբեր առիթներով հոդվածներ է նվիրել արվեստի ու գրականության երևելի դեմքերին՝ Մարտիրոս Սարյանին, Առնո Բաբաջանյանին, Մուշեղ Գալշոյանին և ուրիշների։ Երիտասարդ տարիներին գրել է բանաստեղծություններ։ 1965թ. արժանացել է Հայաստանի գիտության վաստակավոր գործչի կոչման, 1981թ.՝ ՀՀ ԳԱ Վաստակագրի: Պարգևատրվել է նաև Աշխատանքային կարմիր դրոշի շքանշանով և մեդալներով, Գերագույն սովետի մի քանի պատվոգրով։ Մահացել է Երևանում:

ԲԱԺԻՆՆԵՐ


ՄԱՍՆԱԿՑԻՐ ՔԱՍԹԻՆԳԻ


Նկարահանման փորձ
Կցել նկար