Ֆիզահի

Աշուղ

Գարեգին Լևոնյան

Գրականագետ, արվեստաբան

Մարգար Դավթյան

Արձակագիր

Արմեն Զուրաբով

Կինոսցենարիստ

Ստեփան Եսայան

Պատմաբան, հնագետ

Արշակ Գառնիկյան

Գեղանկարիչ

Ժիրայր Ավետիսյան

Բանաստեղծ, արձակագիր, դրամատուրգ, թարգմանիչ

Հակոբ Ավետիքյան

Լրագրող, հրապարակախոս

Ալլա Հովհաննիսյան

Դերասանուհի

Ավետիս Բերբերյան

Կոմպոզիտոր

Իռեն Աբելյան

Դերասանուհի

 

 

 

 

ԿԱՐՈ ՀԱԼԱԲՅԱՆ

Ճարտարապետ

26 հուլիս, 1897 - 5 հունվար, 1959

Ծնվել է Գանձակում: 1917թ. ավարտել է Թիֆլիսի Ներսիսյան դպրոցը, 1929թ.` Մոսկվայի բարձրագույն գեղարվեստատեխնիկական ինստիտուտը: Ստեղծել է Ստեփան Շահումյանի, Սիմոն Տեր-Պետրոսյանի (Կամո) դիմաքանդակները, երգիծական գծանկարների շարք, նկարազարդել Եղիշե Չարենցի գործերից: 1924թ. Հայաստանի Առաջին պետթատրոնում (այժմ` Երևանի Գ.Սունդուկյանի անվան թատրոն) ձևավորել է (Միքայել Մազմանյանի հետ) Անատոլի Լունաչարսկու «Կարմիր դիմակ» («Հրձիգներ»), Դերենիկ Դեմիրճյանի «Քաջ Նազար» պիեսների բեմադրությունները: 1929-31թթ ղեկավարել է Հայաստանի առաջին նախագծային հաստատությունը` Պետնախագիծ ինստիտուտը: Ճարտարապետներ Միքայել Մազմանյանի և Գևորգ Քոչարի հետ ծավալել է Հայաստանի բնակավայրերի հատակագծման, կառուցապատման աշխատանքները: 1928-29թթ Երևանում նախագծել է Կառուցողների ակումբը (այժմ` Կ.Ստանիսլավսկու անվան ռուսական թատրոնի և Օլիմպիական կոմիտեի շենքերը), 1929-30թթ` Երկրաբանական վարչության շենքը, 1930-32թթ` Երևանի ջրէկի բնակելի «շախմատաձև» տունը, 1930թ.` Ղարաքիլիսայի (այժմ` Վանաձոր)  գլխավոր հատակագիծը: 1932թ-ից բնակվել և ստեղծագործել է Մոսկվայում: Նրա նշանավոր կառույցներից են Մոսկվայում հնգաթև աստղի ձևով կառուցված խորհրդային բանակի կենտրոնական թատրոնի (այժմ` Ռուսաստանի բանակի կենտրոնական թատրոն) շենքը (1934-40թթ, ճարտարապետ Վասիլի Սիմբիրցևի հետ), Նյու Յորքի միջազգային ցուցահանդեսի ԽՍՀՄ տաղավարը (1939թ., ճարտարապետ Բորիս Իոֆանի հետ), որի համար արժանացել է Նյու Յորքի պատվավոր քաղաքացու կոչման: Հայ ճարտարապետության ավանդույթների նորովի բացահայտմամբ առանձնացել է ՀԽՍՀ տաղավարը` Համամիութենական գյուղատնտեսական նվաճումների ցուցահանդեսում (Մոսկվա, 1939թ. և 1954թ., ճարտարապետ Սամվել Սաֆարյանի հետ): Հայրենական մեծ պատերազմի (1941-45թթ) տարիներին գլխավորել է ԽՍՀՄ ճարտարապետական ակադեմիային առընթեր հատուկ արվեստանոցը, ղեկավարել երկրի կարևորագույն արդյունաբերական և պաշտպանական կառույցների լուսաքողարկման նախագծման, 1943թ.` Ստալինգրադի (այժմ` Վոլգոգրադ) վերականգնման, ինչպես և հետպատերազմյան բնակելի տների նոր տիպերի նախագծերի մշակման աշխատանքները: 1950-51թթ նախագծել է Սոչիի ծովային կայարանը (ճարտարապետ` Լ.Կառլիկիի հետ), իսկ կյանքի վերջին տարիներին` Մոսկվայի Խիմկի-Խովրինո խոշոր բնակելի զանգվածը (կառուցապատվել է 1960-ական թվականներին): Եղել է ԽՍՀՄ ճարտարապետական ակադեմիայի ակադեմիկոս, 1949-53թթ` ակադեմիայի փոխնախագահը, 1932-50թթ` ԽՍՀՄ ճարտարապետների միության պատասխանատու քարտուղարը, 1933-48թթ` «ԽՍՀՄ ճարտարապետություն» ամսագրի պատասխանատու խմբագիրը, 1936թ-ից` Ճարտարապետների Բրիտանական թագավորական ինստիտուտի պատվավոր թղթակից անդամ, Ճարտարապետների միջազգային միության հիմնադիրներից: 1940թ. արժանացել է Հայաստանի արվեստի վաստակավոր գործչի կոչման: Մահացել է Մոսկվայում: Հալաբյանի անունով Երևանում կոչվել է փողոց, 1997թ.` ծննդյան 100-ամյակի առթիվ, Երևանի Օղակաձև զբոսայգում տեղադրվել է հուշաքար:

ԲԱԺԻՆՆԵՐ


ՄԱՍՆԱԿՑԻՐ ՔԱՍԹԻՆԳԻ


Նկարահանման փորձ
Կցել նկար