Գալուստ Շերմազանյան

Բանահավաք, դրամատուրգ

Գարեգին Սրվանձտյան

Ազգագրագետ, եկեղեցական գործիչ, բանասեր-բանահավաք

Միքայել Փորթուգալ

Բանասեր, հայագետ

Մամիկոն Գևորգյան

Դրամատուրգ, թարգմանիչ

Մուշեղ Աղայան

Կոմպոզիտոր, երաժշտագետ

Տիրան Երկանյան

Ճարտարապետ

Արշալույս Արշարունի

Բանաստեղծ, գրականագետ, թատերագետ

Սերգեյ Սարինյան

Գրականագետ

Առաքել Առաքելյան

Գեղանկարիչ

Սերժ Առաքելյան

Բանաստեղծ, լրագրող

Արմեն Սմբատյան

Կոմպոզիտոր

Արմեն Միրաքյան

Օպերային երգիչ

 

 

 

 

ՀՌԻՓՍԻՄԵ ՍԻՄՈՆՅԱՆ

Քանդակագործ, խեցեգործ

2 հունվար, 1916 - 28 սեպտեմբեր, 1998

Ծնվել է Արևմտյան Հայաստանի Կարս քաղաքում: 1945թ. ավարտել է Թբիլիսիի գեղարվեստի ակադեմիայի քանդակագործության ֆակուլտետի խեցեգործության բաժինը (դասատուներ` Ցա.Նիկոլաձե, Ս.Քոբուլաձե)։ 1945թ. Հայաստանի նկարիչների միությանը կից կազմակերպել է կիրառական արվեստի բաժին և ղեկավարել մինչև 1975թ.: Երևանի հախճապակու գործարանի մասսայական արտադրության համար ստեղծել է մանրաքանդակների շարք («Հայկական պարեր», 1946թ.), ամանեղենի հավաքածուներ: 1960թ-ից աշխատել է հրակավով: 1956թ-ից եղել է Երևանի գեղարվեստաթատերական ինստիտուտի խեցեգործական բաժնի վարիչը (1977թ-ից` պրոֆեսոր): 1958թ., Ռուբեն Շահվերդյանի հետ, ՀԽՍՀ ԳԱ արվեստի ինստիտուտին կից ստեղծել է խեցեգործության լաբորատորիա: Նրա ստեղծագործության զարգացումն ընթացել է հախճապակե և խեցե մանրաքանդակներից, անոթների ձևերից դեպի ճարտարապետական խեցեգործությունը` հրակավե մեծ դեկորատիվ քանդակներ, որոնք տեղադրված են Երևանի հասարակական շենքերում (ռեստորան «Ծովինար», 1975թ.), փողոցներում ու պուրակներում, ինչպես և Մոսկվայում` ԽՍՀՄ ԺՏՆՑ-ում («Ծաղիկ», «Արևիկ», «Կարինցի աղշիկ», 1975-76թթ): Քանդակագործին բնորոշ է ազգային ավանդույթների խոր ըմբռնումն ու նորովի վերակերպավորումը, աշխատանքների կիրառական նշանակության և քանդակային ձևերի օրգանական կապը` «Աղավնի» (1954թ.), «Փյունիկ» (1958թ.), վերականգնման եղանակով ջնարակապատված խեցե շշերի շարքերը (1960-70թթ), որոնք հիշեցնում են ազգային տարազներով կանանց: Խեցեգործության հանրապետական և միջազգային ցուցահանդեսներում արժանացել է դիպլոմների` Ժնև (1965թ.), Ֆաենցա (Իտալիա, 1969թ., 1971թ., 1972թ.), Վիլնյուս (1971թ.), Վալլորիս (1970թ., 1972թ., 1978թ., 1980թ.): «Պրագա-62»-ում արժանացել է արծաթե մեդալի: Ստեղծագործության ինքնուրույն մասն է կազմում գրաֆիկան (գծանկար, ջրանկար), որը հաճախ օգտագործել է խեցե քանդակներ ստեղծելու համար (դեկորատիվ սկուտեղների զարդանկարներ, 1950-60թթ, անոթներ` «Գորիս», 1965թ., «Ընկերուհիներ», 1962թ., «Կարինցի աղջիկները», 1967թ.): Անհատական ցուցահանդեսներ է ունեցել Երևանում (1943թ., 1947թ., 1966թ.), Մոսկվայում (1967թ.), Կիևում (1976թ.), Թբիլիսիում (1982թ.): 1974թ. արժանացել է Հայաստանի ժողովրդական նկարչի կոչման: Մահացել է Երևանում:

ԲԱԺԻՆՆԵՐ


ՄԱՍՆԱԿՑԻՐ ՔԱՍԹԻՆԳԻ


Նկարահանման փորձ
Կցել նկար