Սրապիոն Էմինյան

Բառարանագիր

Ռուսուդանա Թավրիզյան

Բալետի արտիստ

Բագրատ Ստաֆֆի

Արձակագիր

Միքայել Դովլաթյան

Կինոռեժիսոր

Արտ Սևադա

Կինոռեժիսոր, պրոդյուսեր

Լուիզա Ներսիսյան

Դերասանուհի

Ավետ Բարսեղյան

Հաղորդավար

Արտակ Ներսիսյան

Կիթառահար, շրթհարմոնահար

 

 

 

 

ՍՈՒՐԵՆ ՔՈՉԱՐՅԱՆ

Դերասան, ասմունքող

5 սեպտեմբեր, 1904 - 29 սեպտեմբեր, 1979

Ծնվել է Թիֆլիսում: 1921-25թթ սովորել է Մոսկվայի հայկական դրամատիկական ստուդիայում: 1925-32թթ եղել է Երևանի Առաջին պետթատրոնի (այժմ` Գ.Սունդուկյանի անվան ազգային ակադեմիական թատրոն) դերասան, որտեղ խաղացել է մի շարք ներկայացումներում` Ֆուրմանովի «Խռովություն» (Ֆուրմանով), Մ.Գորկու «Հատակում» (Վասկա Պեպել), Գ.Սունդուկյանի «Պեպո» (Կակուլի) և այլն: 1932թ-ից ամբողջությամբ նվիրվել է ասմունքի արվեստին: 1939թ-ից եղել է Մոսկվայի ֆիլհարմոնիայի մենակատար: Մոսկվայում առաջին անգամ հանդես է եկել հայ արվեստի մոսկովյան տասնօրյակի ժամանակ (ծրագրում` «Սասունցի Դավիթ»): Ստեղծել է հայերեն և ռուսերեն ավելի քան երեք տասնյակ գրական կոմպոզիցիա: Ստեղծագործական նախասիրությունը եղել է գրական նշանավոր երկերի ասմունքը` Ռուսթավելու«Ընձենավորը», Բոկաչչոյի «Դեկամերոն», Խ.Աբովյանի «Վերք Հայաստանի», Հոմերոսի «Ոդիսական», «Հազար ու մեկ գիշեր», որոնք նրա խաղացանկում պահպանվել են տասնյակ տարիներ: Ասմունքի տաղանդավոր վարպետին հավասարապես մատչելի էին և Վ.Շեքսպիրի վեհաշունչ խոսքը («Հանուն հայրենիքի» կոմպոզիցիան), և Լ.Տոլստոյի հոգեբանական թափանցումները («Կրեյցերյան սոնատ»), և Խ.Աբովյանի արարատյան բարբառը, և Գ.Սունղուկյանի թիֆլիսահայերենը («Մակակո», ըստ «Վարինկի վեչերը» պատմվածքի), և Հ.Թումանյանի, Ե.Չարենցի, և ռուս ժամանակակից գրողների (Ֆադեևի «Երիտասարդ գվարդիա», Բ.Պոլևոյի «Ոսկի») ոճն ու լեզուն: Ելույթներով շրջագայել է ողջ Սովետական Միությունում, այդ թվում` Հայաստանի գրեթե բոլոր բնակավայրերում: 1945թ. արժանացել է Հայաստանի, 1967թ.` Ռուսաստանի ժողովրդական արտիստի կոչման, 1951թ.` ԽՍՀՄ, 1975թ.` ՀՀ Պետական մրցանակների: Պարգևատրվել է նաև «Պատվո նշան» շքանշանով: Մահացել է Մոսկվայում, թաղված է Երևանում:

ԲԱԺԻՆՆԵՐ


ՄԱՍՆԱԿՑԻՐ ՔԱՍԹԻՆԳԻ


Նկարահանման փորձ
Կցել նկար