Հակոբ Կամարի

Լրագրող, պետական գործիչ

Ազատ Վշտունի

Բանաստեղծ

Արմանդ Թոքաթյան

Օպերային երգիչ

Մարիա Չմշկյան

Օպերային երգչուհի

Յակով Խաչիկյան

Գրականագետ, փիլիսոփա

Ռիշար Ժերանյան

Գեղանկարիչ

Րաֆֆի Պետրոսյան

Դաշնակահար

Յուրի Արոյան

Դերասան

Սահակ Պողոսյան

Քանդակագործ

Նունե Բադալյան

Օպերային երգչուհի

Նարեկ Հարթունյան

Արվեստաբան

Արմինե Պողոսյան

Դերասանուհի

Ռուբինա Ռուբեն

Դերասանուհի

Արսեն Հակոբյան

Դերասան, պարող, պարուսույց

Տիգրան Համասյան

Դաշնակահար

 

 

 

 

ՎԱԶԳԵՆ ՍԱՐԳՍՅԱՆ

Պետական, ռազմական գործիչ, արձակագիր

5 մարտ, 1959 - 27 հոկտեմբեր, 1999

Ծնվել է ՀՀ Արարատ գյուղում (այժմ՝ ՀՀ Արարատի մարզում)։ Նախնական կրթությունն ստացել է հայրենի գյուղի միջնակարգ դպրոցում: 1976-79թթ սովորել է Երևանի Ֆիզիկական կուլտուրայի հայկական պետական ինստիտուտում։ 1979-83թթ աշխատել է ֆիզկուլտուրայի ուսուցիչ հայրենի Արարատ գյուղի միջնակարգ դպրոցում։ Այնուհետև որոշակի հանգամանքների հետևանքով ազատվել է ԽՍՀՄ ԶՈՒ-ում զինվորական ծառայությունից։ 1983-86թթ եղել է Արարատի ցեմենտի գործարանի՝ կոմունիստական երիտասարդական միության (կոմսոմոլ) քարտուղարը։ 1985թ. դարձել է Հայաստանի գրողների միության անդամ։ Առաջին պատմվածքը լույս է տեսել «Գարուն» ամսագրում՝ «Վերջը» վերնագրով։ 1988թ. լույս է տեսել նրա պատմվածքների ժողովածուն՝ «Հացի փորձություն» խորագրով, իսկ 2000թ.՝ «Ոգու փորձություն» ժողովածուն։ 1986-89թթ աշխատակցել է «Գարուն» ամսագրին՝ որպես գովազդային-քարոզչական բաժնի վարիչ: 1990-95թթ ընտրվել է Հայաստանի Գերագույն խորհրդի պատգամավոր, որի ընթացքում՝ 1990-92թթ հանդիսացել է Գերագույն խորհրդի պաշտպանության և ներքին գործերի մշտական հանձնաժողովի նախագահ, 1991-92թթ ՀՀ պաշտպանության նախարար, 1992-93թթ՝ ՀՀ նախագահի խորհրդական պաշտպանության հարցերի գծով, ՀՀ սահմանամերձ գոտիներում ՀՀ նախագահի հատուկ ներկայացուցիչ, 1993-95թթ՝ ՀՀ պաշտպանության, ազգային անվտանգության և ներքին գործերի գծով պետնախարար: 1995թ. կրկին նշանակվել է ՀՀ պաշտպանության նախարար, իսկ 1999թ. դարձել է ՀՀ վարչապետ։ Ակտիվ դերակատարություն է ունեցել 1991-94թթ տեղի ունեցած Արցախյան պատերազմում։ 1993թ. Երևանում հիմնադրվել է «Երկրապահ կամավորական միություն» հասարակական կազմակերպությունը, որի համագումարի ընթացքում կազմակերպության նախագահ է ընտրվել։ 1989թ-ից ՀՀ Արարատի շրջանում կազմավորել է առաջին կամավորական ջոկատները և մասնակցել Երասխի ինքնապաշտպանությանը: 1990-94թթ կազմակերպել և ղեկավարել է ՀՀ սահմանամերձ շրջանների ու Արցախի ինքնապաշտպանական և ազատագրական մարտերը: 1992թ. արցախյան գոյապայքարի ծանր օրերին հեռուստակոչով կազմավորել է «Արծիվ-մահապարտների» հատուկ նշանակության գումարտակը (շուրջ 500 հոգի), որի ջոկատները կռվել են Մարտակերտի և այլ շրջանների ազատագրական մարտերում: 1999թ. ընտրվել է Հայաստանի Հանրապետական կուսակցության նախագահ, ապա` նույն կուսակցության և Հայաստանի Ժողովրդական կուսակցության համագործակցությամբ ստեղծված «Միասնություն» դաշինքի համանախագահ (Կարեն Դեմիրճյանի հետ): Հրապարակախոսական հոդվածներում կարևորել է պետական անկախության, պետականաշինության, երկրի պաշտպանունակության բարձրացման և հզորացման խնդիրները: Ժողովուրդի մի մասը նրան տվել է «Սպարապետ» պատվանունը: 1998թ. արժանացել է «Արցախի հերոս» կոչման և Արցախի «Ոսկե արծիվ» շքանշանի, 1999թ.՝ ՀՀ «Հայրենիք» շքանշանի և Հայաստանի Ազգային հերոսի բարձրագույն կոչման (հետմահու): 1999թ. հոկտեմբերի 27-ին ՀՀ Ազգային ժողովի նիստերի դահլիճը, որտեղ ընթանում էր ԱԺ նիստ, հարձակման է ենթարկվում 5 զինված անձանց կողմից, որի հետևանքով այլ պետական պաշտոնյաների թվում սպանվում է նաև Վազգեն Սարգսյանը։ Նրա պատվին ՀՀ և Արցախի տարբեր բնակավայրերում կանգնեցվել են արձաններ և կիսանդրիներ, անվանակոչվել փողոցներ, այդ թվում՝ Երևանի կենտրոնում, իսկ 2003թ. ՀՀ Արարատի մարզի Արարատ գյուղում ստեղծվել է նրա տուն-թանգարան: Նրա անունով է անվանակոչվել նաև Երևանում գտնվող ռազմական ուսումնարաններից մեկը, Երևանի հանրապետական մարզադաշտը։

ԲԱԺԻՆՆԵՐ


ՄԱՍՆԱԿՑԻՐ ՔԱՍԹԻՆԳԻ


Նկարահանման փորձ
Կցել նկար