ՂԱԶԱՐՈՍ ԱՂԱՅԱՆ

Արձակագիր, բանաստեղծ

4 ապրիլ, 1840 - 20 հունիս, 1911

Ծնվել է Վրաստանի Բոլնիս-Խաչեն գյուղում: Սկզբնական կրթությունը ստացել է ծննդավայրում, ապա մեկ տարի սովորել է Թիֆլիսի Ներսիսյան դպրոցում, այնուհետև զբաղվել է ինքնակրթությամբ: Դասավանդել է Ախալցխայի, Ալեքսանդրապոլի, Երևանի, Շուշիի դպրոցներում: 1861-62թթ եղել է գրաշար Թիֆլիսում, 1862-67թթ` Մոսկվայում և Սանկտ Պետերբուրգում: 1867թ. վերադարձել է հայրենիք և նշանակվել Էջմիածնի տպարանի կառավարիչ: 1869-70թթ խմբագրել է «Արարատ» ամսագիրը: Ձերբակալվել է ազգայնականության մեղադրանքով և մինչ կյանքի վերջը եղել ցարական ժանդարմերիայի հսկողության տակ: 1900-ականներին եղել է Թիֆլիսում` Թումանյանի ստեղծած «Վերնատուն» գրական խմբակի եռանդուն անդամներից, նրա նահապետը: Գրել է բանաստեղծություններ, հեքիաթներ, վիպակներ: Նրա պոեզիայում առանձնանում են «Հիշողություն», «Ճախարակ», «Սերմնացան», «Մանուշակ» բանաստեղծությունները, «Տորք Անգեղ» պոեմը: Մանկական բանաստեղծություններից շատերը («Արեգակ», «Առավոտը գյուղում», «Ճախարակ» և այլն) այժմ էլ զարդարում են դպրոցական դասագրքերը: Նրա ամենահայտնի արձակ երկերն են «Արություն և Մանվել», «Երկու քույր» վեպերը: Հայ հեքիաթագրության լավագույն նմուշներից են «Անահիտը», «Արեգնազանը», «Հազարան բլբուլը», «Վիշապին հաղթողը», «Եղեգնուհին»: 1-4-րդ դասարանների համար կազմել է «Ուսումն մայրենի լեզվի» դասագրքերը: Մահացել է Թիֆլիսում: Աղայանի անունով են կոչվել դպրոցներ և փողոցներ Երևանում, ՀՀ, ԼՂՀ տարբեր բնակավայրերում և ծննդավայրում: Բոլնիս-Խաչենում գործում է գրողի տուն-թանգարանը:

ԲԱԺԻՆՆԵՐ


ՄԱՍՆԱԿՑԻՐ ՔԱՍԹԻՆԳԻ


Նկարահանման փորձ
Կցել նկար