ՊԱՀԱՐԵ

Դերասան, բանաստեղծ

2 փետրվար, 1895 - 2 նոյեմբեր, 1968

Հայկ Պետրոսյան

Ծնվել է Նոր Բայազետում (այժմ` Գավառ): Վաղ հասակից ծնողների հետ տեղափոխվել է Թիֆլիս: Սովորել է տեղի Ներսիսյան դպրոցում, Գեղարվեստի ակադեմիայում` Եղիշե Թադևոսյանի մոտ: 1917թ. ուսանել է նաև Հայոց դրամատիկական ընկերության ստուդիայում: Բեմական գործունեությունն սկսել է 1911թ., Թիֆլիսի ժողովրդական թատրոններում: Որոշ ժամանակ աշխատել է Բաքվի հայկական թատրոնում` որպես դերասան և դրամատիկական ստուդիայի ղեկավար: 1919թ-ից խաղացել է Թիֆլիսի հայկական թատրոնում (այժմ` Թբիլիսիի Պ.Ադամյանի անվան հայկական դրամատիկական թատրոն): Անձնավորել է շուրջ 300 դեր, հիմնականում` կոմիկական: Խաղացած ներկայացումներից են` Դ.Դեմիրճյանի «Քաջ Նազար» (Նազար), Ա.Շիրվանզադեի «Նամուս» (Մարտիրոս), Գ.Սունդուկյանի «Պեպո» (Գիքո), Ն.Գոգոլի «Ռևիզոր» (Բոբչինսկի), Ա.Օստրովսկու «Անմեղ մեղավորներ» (Շմագա), Վ.Շկվարկինի «Ուրիշի երեխան» (Պերչատկին) և այլն: Նկարահանվել է «Նամուս» (1925թ.), «Պեպո» (1935թ.) ֆիլմերում: Առանձին գրքերով լույս են տեսել նրա «Գյուղերի կանչը» (1925թ.), «Գեղարքունիք» (1928թ.), «Հայրենիք» (1958թ.) բանաստեղծությունների ժողովածուները, գրել է «Կոմերիտ Վաղոն» (1926թ.) պոեմը, դրամատիկական գործեր, «Թատերական հուշեր» գիրքը (1960թ.), «Ստեփան Քափանակյան» (1962թ.) մենագրությունը: 1945թ. բեմականացրել է Հ.Թումանյանի «Չաղ-չաղ թագավորը» պիեսը: 1934թ-ից եղել է ԽՍՀՄ գրողների միության անդամ: 1966-68թթ բնակվել է Երևանում: 1943թ. արժանացել է Վրաստանի վաստակավոր արտիստի կոչման: Մահացել է Երևանում, թաղված է Գավառում:

ԲԱԺԻՆՆԵՐ


ՄԱՍՆԱԿՑԻՐ ՔԱՍԹԻՆԳԻ


Նկարահանման փորձ
Կցել նկար