Սիմոն Ճուլարտյան

Բանահավաք, բանասեր

Հովսեփ Աթաբեկյանց

Հրապարակախոս, թարգմանիչ, գյուղատնտես

Ալեքսանդր Սպենդիարյան

Կոմպոզիտոր, դիրիժոր

Տիգրան Խրլոպյան

Մշակութային գործիչ, արձակագիր

Արմեն Գուլակյան

Բեմադրիչ, դրամատուրգ

Մարիամ Ասլամազյան

Գեղանկարչուհի

Առլեն Ֆրենսիս

Դերասանուհի

Գուրգեն Հովնան

Գրականագետ

Անջելո Էֆրիկյան

Ջութակահար, դիրիժոր, երաժշտագետ

Աիդա Դումանյան

Օպերային երգչուհի

Վահե Ահարոնյան

Դաշնակահար

Սուսաննա Կարապետյան

Երգահան, քանոնահար

Ռուբեն Եսայան

Քանդակագործ

Հովհաննես Զատիկյան

Արձակագիր, պատմաբան

Արարատ Սարգսյան

Գեղանկարիչ

Ալբինա Համբարձումյան

Երգահան, երաժիշտ

 

 

 

 

ԵՐԵՎԱՆԻ ՍՏԱՆԻՍԼԱՎՍԿՈՒ ԱՆՎԱՆ ՌՈՒՍԱԿԱՆ ԴՐԱՄԱՏԻԿԱԿԱՆ ԹԱՏՐՈՆ

Կ.Ս.Ստանիսլավսկու անվան պետական ռուսական դրամատիկական թատրոնը  կառուցվել է 1930-31թթ` ճարտարապետ Գ. Քոչարի, Կ. Հալաբյանի, Մ. Մազմանյանի նախագծով։ Շահագործման է հանձնվել 1937թ. ՀՍՍՀ Կառավարության հատուկ որոշումով։ Նախկինում ռուսական թատրոնն անուն չուներ: 1938թ.` Ստանիսլավսկու մահից հետո, ի հայտ եկավ թատրոնը մեծ վարպետի անունով անվանակոչելու գաղափարը: Աշխատանքային կոլեկտիվը նամակ ուղարկեց Մոսկվայի Գեղարվեստական թատրոնի վետերաններին՝ թատրոնը Ստանիսլավսկու անունով կոչելու թույլտվությունը ստանալու խնդրանքով: Ի պատասխան Մոսկվայի Գորկու անվան գեղարվեստական թատրոնը ուղարկեց մեծ ռեժիսորի, տեսաբանի, դերասանի եւ դասախոսի փաստաթղթերը, ներկայացման էսքիզները, լուսանկարները: Այդ ամենի հիման վրա ռուսական թատրոնի նախասրահում կայացավ Ստանիսլավսկու կյանքին եւ ստեղծագործական ուղուն նվիրված ցուցահանդես, իսկ թատրոնն այդ օրվանից պաշտոնապես կոչվում է Երեւանի Ստանիսլավսկու անվան պետական ռուսական դրամատիկական թատրոն: Թատրոնի հիմնական խնդիրն էր հանդիսատեսին ներկայացնել ռուս դասական և ժամանակակից գրականության լավագույն նմուշները (ռուսերեն), ինչպես նաև հայ դրամատուրգների գործերի բեմադրությունը ռուսերեն թարգմանությամբ։ ժամանակի պահանջներին համահունչ` թատրոնի անձնակազմը ձգտում է արդիականացնել կապը ստեղծագործողի, ներկայացնողի և հանդիսատեսի միջև` դիմելով երկխոսության նորանոր միջոցների: 1-ին անգամ թատրոնը իր վարագույրը բացեց նոյեմբերի 15-ին Տուրի ու Շեյնինի ‹‹Առերես›› ներկայացումով։ Բեմադրությունը` Վավիկ Վարդանյանի, բեմական ձևավավորումը՝ Արմեն Չիլինգարյանի։ Գլխավոր դերերում հանդես եկան՝ Վ.Դոբրովոլսկին ու Ա.Մուրովը։ Թատրոնի 1-ին գեղարվեստական ղեկավարն էր Լևոն Քալանթարը։ 1965 թ. մինչ օրս թատրոնի գեղարվեստական ղեկավարը ու գլխավոր ռեժիսորն է Ալեքսանդր Գրիգորյանը։ Նրա անվան հետ կապված են թատրոնի լավագույն ներկայացումները` Լերմոնտովի «Դիմակահանդես», Գոգոլի «Ռևիզորը», Սուխովո-Կոբիլինի «Տարելկինի մահը», Շեքսպիրի «Մակբեթ» և այլն: Թատրոնն արժանացել է ԽՍՀՄ տարածքում լավագույն ներկայացման համար սահմանված մրցանակների`1977թ. ‹‹Մակբեթ››, 1978թ.  ‹‹Տարիելկինի մահը››: Այն առաջինն էր ԽՍՀՄ տարածքում, որ բեմադրեց ժամանակին ոչ այնքան ընդունելի Գելմանի ու Ռոզովի պիեսները: Իր 70 տարվա պատմության ընթացքում թատրոնը միշտ եղել է առաջատար դիրքերում՝ բեմադրելով հայ, ռուս, արտասահմանյան դասական և ժամանակակից հեղինակների գործերը: 90-ական թվականներին թատրոնը, չնայած ծանր պայմաններին, շարունակում էր աշխատել և մեկը մյուսի ետևից բեմադրել ներկեյացումներ, որոնցից շատերը արժանացել են միջազգային փառատոնների բարձր գովասանքների, դիպլոմների ու մրցանակների։ Այսօր թատրոնն ապրում է ակտիվ ստեղծագործական կյանքով:

ԲԱԺԻՆՆԵՐ


ՄԱՍՆԱԿՑԻՐ ՔԱՍԹԻՆԳԻ


Նկարահանման փորձ
Կցել նկար